Puzzle

پازلاتو جمع کن!

nassim2008 — Thu, 15 Oct 2009 16:28:18 GMT

اگه بنویسم درست میشه!کافیه که فقط بنویسم.مطمئنم! آروم باش! گفتم آروم باش! با توام! بهت میگم خفه شو!! احمق!!! باید خودتو نگه داری! اگه چشات تر بشه نمیبخشمت! مجازاتت میکنم! روشنه؟!

چقدر مسخره ست! درست وقتی که مطمئنی یه چیزی خوشحالت میکنه می بینی که بیشتر از همه ی چیزای دیگه دپرست می کنه. اون موقع ست که سرد میشی. نگاهت بی روح میشه و بازم یه تکه از پازل هات داره ازت دور میشه و تو تصمیم همیشگی رو میگیری. این که تکه های دیگه رو محکم بچسبی و سعی کنی به تکه های از دست رفته فکر نکنی! اما...اما بازم یکی میاد و تکه ها رو تکون میده و همون تکون کوچیک کافیه که عصبیت کنه. بریزتت بهم. داغونت کنه. اما بازم میگی بیخیالش. دنیا رو عشقه!! اما بازم میریزنش بهم! بازم بهش ضربه می زنند و اینجاست که راه تو با آدمای دیگه جدا میشه! چون همه گریه میکنند,حتی اگه شده تو تنهایی و خلوتشون! اما تو نمیکنی. یعنی نمیخوای که بکنی!! گریه مال تو نیست. در قوانین جدیدت گریه رو در ردیف انسان های سوسول قرار داده بودی! و از بچگی به خودت فهمونده بودی که دخترای لوس گریه می کنند. تو خیلی محکم تر از این حرفایی. خیلی وقتا چیزایی رو به دوش کشیدی که شاید بعضی فکرشو هم نکنند. پس یه ضربه ی کوچیک اونقدرا هم که فکر میکنی نمیتونه خمت کنه.

خیره! خیره! خیره شدن!

خیره میشی به خیابون و آدمایی که میگذرند. به ماشین هایی که چراغشون میتونست تو رویاهات شبیه ستاره های آسمون آبیت باشه. اما تو از رویا متنفری! از زندگی کردن تو رویا بدت میاد!

خیره میشی و خودتو سرزنش میکنی که خفه شو و بخند. تو همیشه باید بخندی تا دوستات ناراحت نشند. تو همیشه باید بخندی تا دوستات هم بخندند. تو باید بخندی! نباید لبخند رو از صورتت حذف کنی!

چیزی نشده که! فقط یکم مونده. همین که برسی خونه میشینی و همه ی اینا رو تایپ میکنی.

اما اینم خراب میشه! میشنوی که خونه نمیرید و باید چند ساعت مزخرف رو تو خونه ی یکی دیگه تلف کنی. به زمین و زمان فحش میدی و بیشتر خیره میشی.

به درک! به درک که نمیشه! به جهنم! به...

سر راه بهشت من درخت سیب میکاره...

به جهنم! به جهنم! کاغذ که هست. مگه قبلا" تو کاغذ نمینوشتم! بازم مینویسم! حتی اگه افکارم درب و داغون تر از قبل باشه و درب و داغون تر از قبل بنویسم! باید بنویسم! بنویس! بنویس! خودتو خالی کن! خالی! خالی! خالی!...

سر راه بهشت من درخت سیب میکاره...

ولم کن! نمیخوام بشنوم. تمومش کن. یه چیز دیگه باشه! یه چیز متفاوت تر. اصلا معنی هم نداشته باشه. فقط این نه! این نه!

Meybe you were right...

Meybe you were right...

یه برگ دیگه از دفتر خاطرات!

nassim2008 — Sat, 12 Sep 2009 20:47:18 GMT

همیشه از اون لحظه می ترسیدی ولی با اینحال همیشه هم منتظرش بودی!حس عجیبیه!یه حس دوگانه!این که مطمئنی این لحظه و این اتفاق بدترین چیز تو زندگیت می تونه باشه ولی بازم مثل بچه های شیطون و بازیگوش منتظرشی!دوست داری اتفاق بیفته.انگار که دنبال یه چیز جدیدتر می گردی و این چیز جدیدتر هرچیزی که باشه مورد قبولته!

با این حال به هیچ جه نمی تونی ترسی رو که داری انکار کنی!مثل وقتی که پدربزرگت در حال مرگه و همه می دونند که می میره.ولی زمانش معلوم نیست.اما تو همش آرزو می کنی که فردا یا به همین زودی ها بمیره! و حتی شاید تو اون لحظه این اتفاق برات اصلا" دردناک نباشه و تو فقط به خاطر تفریح و جمع شدن چند روزه تو خونه ی مادربزرگ این آرزو رو می کنی!

پدربزرگ می میره اما تو بازم نمی فهمی!همش داری زور می زنی که گریه کنی تا همه بگند که این نوه ش خیلی دوستش داشته!آخرش گریت می گیره ولی به همینجا ختم نمی شه! وقتی گریه می کنی واقعا" می فهمی که چی شده!داغون می شی!عذاب وجدان می گیری!از این که بگند پدربزرگش رو خیلی دوست داشت معذب می شی!چون می بینی خیلی عقبی! همه می دونستند دوسش داشتی و فقط خودت نمی دونستی!

این فقط یه تکه شه!یه تکه از پازل زندگی!وشاید تکه ی مهمی هم نباشه!و این خیلی سخته!چون وقتی می بینی یه تکه از پازلت که اونقدرا هم اهمیت نداشته زده وکل پازلت رو داغون کرده می ترسی!از این می ترسی که بزرگترین و مهم ترین تکه رو هم گم کنی!و پازل زندگیت دیگه هیچ وقت درست نشه!

اما ابلهانه تر اینه که بازم منتظر باشی که اون تکه هم گم بشه!!!چرا؟معلوم نیست.شاید دنبال یه اتفاق دیگه می گردی!شاید می خوای روند زندگیت تغییر کنه!و شایدم می خوای هرچه زودتر این مسئله تموم بشه!چون از اولم می دونی که این تکه متعلق به تو نیست! و نمی خوای خودتو گول بزنی, اما می بینی که می زنی! پس چه بهتر که این تکه رو ازت بگیرند تا دیگه نتونی و جراتشو نداشته باشی که خودتو گول بزنی!

اما من می ترسم! من از خودم می ترسم!و بیشتر از هرکسی هم از خودم می ترسم! چون می دونم این تکه مهم ترین تکه ی زندگیمه ولی بازم می خوام تموم بشه! می خوام تکلیفم رو بدونم و هرچه زودتر پام رو به گلیم خودم برگردونم! من از خودم می ترسم چون تجربه های قبلیم برام سرمشق نشده! من از خودم می ترسم چون عاشق خطرم!من از خودم می ترسم چون هرکسی می دونه من بعد از دست دادن مهم ترین تکه خودم رو هم از دست می دم اما خودم نمی خوام زیر بارش برم! من از خودم می ترسم چون فکر می کنم تحمل همه چیز رو دارم و همیشه سعی می کنم به روی مبارک نیارم! من از خودم می ترسم چون نمی تونم مثل بقیه احساساتم رو بروز بدم! من از خودم می ترسم چون می دونم چیزی رو که بخوام بالاخره بدست میارم و این می تونه باعث بشه که باغ یکی رو خراب کنم! من از خودم می ترسم چون می دونم اگه باغ یکی رو خراب کنم از عذاب وجدان نمی میرم و زود یادم می ره که یه ویرانگرم! و من از خودم می ترسم چون نمی خوام این من و خودم رو نابود کنم...!

پ ن:

من همیشه وجود داره! حتی برای ما شدن هم من لازمه! پس هیشکی نمیتونه انکارش کنه.

پ ن:

پازل زندگی من و خیلی ها, خیلی بزرگتر از این حرفاست ولی هیچ پازلی بدون تکه ی مرکزیش کامل نمیشه!

پ ن:

از داداش مصطفی به خاطر همه ی زحماتی که واسه قالب و آهنگ وبلاگم کشیده متشکرم.

زندگی,شقایق,ما!

nassim2008 — Fri, 07 Aug 2009 20:07:18 GMT

شاید آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت:هرگلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجبارست

پس باید زندگی کنیم.این اجباره.باید ازش پیروی کنیم.باید قبولش کنیم.باید نفس بکشیم همونطور که اون میخواد.همونطور که باید باشه.

پس چرا بهترینش رو انتخاب نکنیم؟چرا بهتر از همه زندگی نکنیم؟چرا جوری زندگی نکینم که دلمون می خواد؟ اجباره ولی فقط یه باره.و دیگه هیچ فقط تکرار نمی شه.مثل همه ی خاطره های مرده!مثل همه ی روزهای از دست رفته!

پس اینجاست که شعر سهراب خودش به تنهایی معنی پیدا می کنه و دیگه نیازی به بقیش پیا نمی کنه!

تا شقایق هست زندگی باید کرد

یه صفحه از دفتر خاطراتم

nassim2008 — Tue, 14 Jul 2009 23:27:18 GMT

من معتقدم آدمی هر چیزی رو که دلش بخواد بدست میاره به شرط این که براش بجنگه.من از اون کسایی که کوتاهی های خودشون رو گردن تقدیر میندازن خوشم نمیاد.اونا کسایی هستن که می شینن و زانوهاشون رو بغل می کنن و پشت سر هم می گن:حیف که نمی شه!,نتونستم!,من از اولش بد بخت بودم!,تقدیرم بده!,من بدبختم! , من بدشانسم!و... .

کاش چشمامون رو باز کنیم!این ما هستیم که گذشته رو ساختیم و این ما هستیم که آینده رو هم می سازیم! این ما هستیم که دنیا رو می چرخونیم!مگر غیر از اینه که خدا فقط موقعی کمک می کنه که چیزی رو از ته دل ازش بخوایم؟!مگر غیر از اینه که انسان می تونه جهان رو به سلطه بکشه؟!

من تا حالا تموم چیزایی رو که خواستم بدست آوردم.منظورم چیزاییه که از ته دل خواستم و بهش اعتقاد داشتم نه چیزایی که فکر میکردم می خوام!البته اتفاق افتاده که چیزایی رو هم که واقعا" بهشون اعتقاد نداشتم بدست بیارم!شاید دلیلش هم لجبازیه بیش از حد من باشه. در این موقع همیشه در مرحله ی آخر فهمیدم که دوستشون ندارم و پرتشون کردم به یه طرف!درست مثل عروسک هایی که ازشون خسته می شیم.البته من تا حالا با هیچ عروسکی بیش از سه روز متوالی بازی نکردم,شاید چون هیچ وقت عروسک دوست نداشتم یا شاید هم چون مثل دوستام درکشون نمی کردم و نمی تونستم مثل اونا شب رو بدون اینکه از تختمزمین بیفته باهاش بخوابم!من همیشه فوتبال و بازی هایی رو که آخرش معلوم نبود رو ترجیح می دادم و البته بازی هایی رو که نویسندش خودمون بودیم و به جرئت می تونم بگم من و دوستم اونقدر خوب پیش می بردیمش که اگه ساخته می شد حتما" جایزه می برد!

اما این رو مطمئنم که چیزی رو که از ته دل بخوام حتما" مال منه!من هیچ وقت مثل آب راکد نمی مونم!البته شاید بعضی ها این رو تکذیب کنن, ولی مطمئنا" چون اون طرفا برام جالب نبوده راحت از کنارش گذشتم!ولی من هیچ وقت به هیچ قیمتی درون شادم رو نمی کشم و هیچ وقت هم نمی گم من بدبختم یا من بدشانسم!چون معتقدم بدبخت و بدشانس کسایی هستند که فکر می کنن اینجورین!

قانون من اینه:می خوای؟پس بزن بریم!

(من در تموم این نوشته ها خدا رو نادیده نمی گیرم و بیشتر از هر چیزی به این معتقدم که اگه اون صلاح ندونه نمی شه و اگه صلاح بدونه می شه!مثلا" من هیچ وقت نمی تونم زلزله رو متوقف کنم!ولی می تونم از اون نجات پیدا کنم البته به شرط این که نا امید نشم و خودم رو مرده فرض نکنم!یا من هیچ وقت نمی تونن جلوی اومدن بیماری های غیر قابل پیش بینی رو بگیرم(منظورم بیماری های غیر از افسردگیه!چون مطمئنا" ریشه ی افسردگی نا امیدی و کم آوردنه!)ولی می تونم علم نجات از اون رو بدست بیارم!)

پرسش

nassim2008 — Thu, 21 May 2009 11:24:39 GMT

سلام ماهي ها... سلام، ماهي ها

سلام، قرمزها، سبزها، طلائي ها

به من بگوئيد، آيا در آن اتاق بلور

که مثل مردمک چشم مرده ها سرد است

و مثل آخر شب هاي شهر، بسته و خلوت

صداي ني لبکي را شنيده ايد

که از ديار پري هاي ترس و تنهايي

به سوي اعتماد آجري خوابگاه هاا،

و لاي لاي کوکي ساعت ها،

و هسته هاي شيشه اي نور - پيش مي آيد؟

و همچنان که پيش مي آيد

ستاره هاي اکليلي، از آسمان به خاک مي افتند

و قلب هاي کوچک بازيگوش

از حس گريه مي ترکند.

فروغ فرخزاد

عید

nassim2008 — Thu, 19 Mar 2009 22:22:18 GMT

سلام به همه دوستای خوبم

خوبین؟ خوشین؟ سلامتین؟(باید جواب همشه بدین)

وااای حتما" می دونید چرا آپ کردم

-خوب معلومه که می دونن!

باز توپیدات شد

-من که گم نشده بودم

ولی کاش گم می شدی

-وای عزیزم تو چقدر منو دوست داری

اشتباه می کنی

-خیلی بی معرفتی

می دونم

خوبه که حالت بهم خورد چون بالاخره داری گورتو گم می کنی

خوب بچه ها

-مگه نی نی ان؟

ساکت!

خوب داشتم می گفتم که بالاخره این دوست همیشه زمستون من گورشو گم کرد و من با خیال راحت می تونم عید همه ی دوستای گلمو تبریک بگم امیدوارم که سال خوبی داشته باشین و خیلی چیزای دیگه که از حوصله ی من خارج هستش ولی خوب خودتون می دونید چی می خوام بگم.

راستی من چون قول دادم سال جدید رو خوشحال باشم و واسه عزیزی که همین دیروز از دستش دادم گریه نکنم دارم زیادی چرت و پرت می گم تا بیشتر خوشحال باشم یعنی می دونید...

-بسه دیگه تا خراب ترش نکردی خداحافظ

باشه بابا خداحافظ

پ ن:از این که ۸۷ تموم شد خدا رو شکر می کنم با عرض پوزش از کسایی که خاطرات خوشی از اون لعنتی دارن باید بگم که مسخره ترین سال عمرم بود خدا رو شکر که از شرش خلاص شدم.

پ ن:باز کن پنجره را كه نسيم

روز ميلاد اقاقي ها را

جشن مي گيرد

و بهار

روي هر شاخه كنار هر برگ

شمع روشن كرده است

همه ي چلچله ها برگشتند

و طراوت را فرياد زدند

كوچه يكپارچه آواز شدست

و درخت گيلاس

هديه جشن اقاقي ها را

گل به دامن كرده است

بازكن پنجره را اي دوست......

حاليا معجزه باران را باور كن

و سخاوت را در چشم چمنزار ببين

ومحبت را در روح نسيم

كه در اين كوچه ي تنگ

با همين دست تهي

روز ميلاد اقاقي ها را

جشن مي گيرد،خاك جان يافته است .....

باز كن پنجره ها را

وبهاران را باور كن

بوي باران ،بوي سبزه ،بوي خاك

شاخه هاي شسته ،باران خورده،پاك

آسمان آبي و ابر سپيد

برگهاي سبز بيد

عطر نرگس،رقص باد

نغمه شوق پرستوهاي شاد

خلوت گرم كبوترهاي مست

نرم نرمك مي رسد اينك بهار

خوش بحال چشمه ها و دشت ها

خوش بحال دانه ها وسبزه ها

خوش بحال غنچه هاي نيمه باز

خوش بحال آفتاب

اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم

اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار

فریدون مشیری

رویا

nassim2008 — Fri, 13 Mar 2009 14:04:18 GMT

هیچ دلم نمیخواد اینو تو وبلاگم بذارم ولی چون به یکی قول دادم باید بذارم.

بازم بارون داره با تموم زیباییهاش می باره!مثل همیشه میتونم با تموم وجودم حسش کنم.

با اینکه همیشه توی خونه منتظر اومدن سرویس میشم اما ایندفعه می رم سر کوچه و منتظرش می مونم!

بارون خیلی قشنگه یه حس تازه ست.حسی که با تموم حسا فرق داره مثل مادر یا همون اولین عشق!

داره می باره و قطرات ریزشو روی آبها می ریزه و دایره های کوچیک و بزرگ درست می کنه درست مثل شروع یک رویا!

یه رویا که ممکنه رویاهای دیگه بهش اجازه ی خود نمایی ندن و کنارش بزنن اما حیف که بازم همه ی این رویا ها جزوی از وجودن مثل دایره ها که جزوی از بارونن و رویاهای ما که جزوی از ما هستن!

اما من بارون رو دوست دارم ولی رویا رو نه!رویا اولین مرحله جنونه!

سرویس نمیاد.بر می گردم خونه باید با بابا برم.

چی می شه بارون بدون رویا می بارید؟!چی می شد وقتی حسش می کردیم هیچ رویایی رو زنده نمی کرد؟!هیچ کدوم حتی شیرین ترینشون.مگه همین که تو خواب می بینیمشون کافی نیست؟!چرا داره اونا رو تو بیداری هم به یادمون میاره؟!

یه زمونی دوست داشتم دنیا رو عوض کنم یعنی تو خواب زندگی کنم و تو بیداری بخوابم!اما افسوس که نشد!

اما من باید بجنگم.مثل همیشه.من باید رویاهامو بکشم.حتی اونایی که تبدیل به واقعیت شدن.

۱۰:۳۵:۵۱ زنگ زبان ۱۳۸۷/۱۲/۲۰ نسیم

ببخشید اینو وقتی هیچی نمی فهمیدم نوشتم.الانم خودم بعضی قسمتاشو اصلا" نفهمیدم.از لحاظ نگارشی هم که صفر هستش ولی مجبور بودم تو وبلاگم بذارمش.

به هیچکی خبر نمیدم چون دلم نمی خواد غمگین بنویسم.

این دفعه با یه آپ قشنگ و بهاری بر می گردم.

واسه دل خودم

nassim2008 — Thu, 26 Feb 2009 14:08:18 GMT

سلام

ایندفه هیج توضیحی ندارم...

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد
نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود
تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره ه می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام
نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لالای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود

فروغ فرخزاد

این فقط یه آپه واسه دل خودم!

سپندارمذ

nassim2008 — Tue, 17 Feb 2009 16:07:18 GMT

سلام

خوبین؟خوشین؟خوش می گذره؟سلامتین؟

اگه حدس زدین چی شده!

بله! بالاخره امروز بعد از شونصد سال تصمیم گرفتم آپ کنم

البته متاسم که هری پاتری نیست

این پایین یه مقاله راجع بهسپندارمذ گذاشتم امیدوارم که خوشتون بیا.

سپندارمذ(چه ادبی) روز پنجم از هر ماه و ماه دوازدهم سال است (بیست سوالیه) ودر شکل معنوی و مینوی اش مظهر بردباری و سازگاری و فروتنی اهورایی(اندیشه درست وپاک) است و در جهان مادی و خاکی نگهبانی زمین به او سپرده شده . برابر با روش و قاعده کلی روز پنجم اسفند ماه به مناسبت یکی شدن روز و ماه جشن می باشد(ایول). این جشن همراه با آداب و رسوم و تشریفاتی ویژه برگزار می شد .نخستین جشنی که در این روز برگزار می شد جشن مردگیران یا مژد گیران بوده است .این جشن ویژه زنان بوده و به مناسبت تجلیل و بزرگداشتشان برپا می گشت .به بیان ابوریحان بیرونی اسفندارمذ ایزد موکل بر زمین و ایزد حامی و نگهبان زنان شوهر دوست(حالا اگه شوهر دوست نبودن دیگه تجلیل و بزرگداشت اینا همش کشک بود) و پارسا و درست کار بوده.به همین مناسبت این روز عید زنان به شمار می رفت.مردم به جهت گرامی داشت به آنان هدیه داده و بخشش می نمودند .در زمان ابوریحان این رسم هنوز رواج داشته و زنان نه تنها هدیه دریافت می کردند بلکه نوعی فرمانروایی می کردند و مردان باید از آنان فرمان می بردند(ایول عجب روزیه امروز) .گردیزی نوشته است از این جهت جشن را مردگیران می گفتند که زنان به اختیار خویش و با آزادی شوی و مرد خود را بر می گزیدند(مگه قرار عمشون انتخاب کنه!).در هر صورت این روز به سبب دریافت هدایا و فرمانروایی بانوان جشن زنان محسوب می شود .بین دوستان گرامی به دلیل نزدیکی ولنتاین با این روز معمول گشته که این روز را ولنتاین ایرانی نامگذاری کنند اما باید توجه داشت که بردباری و فروتنی که مظهر سپندارمذ است و زمین را با آن مثال می زنند (چرا که افتاده تر و صبورتر از خاک وجود ندارد) بیشتر به صفت و خصلت مادران اختصاص دارد و اگر برادران گرامیم (از زبون من نیستا)تصمیم دارند پنجم اسفند را بجای ولنتاین به همسران یا دوستانشان هدیه دهند هرگز مادران خود را فراموش نکنند و مقام والای مادر را بر هر چیز و هر کس ارجمندتر بدانند().همچنین که جشن مهر و مهرگان به دلیل مهر و محبتی که در این جشن حاکم است به معنای ولنتاین امروزی بیشتر نزدیک است(خصوصا که هدایا یک طرفه نمی شود).این جشن را نیز به سبب اینکه نزدیک نوروز و فصل بهار است و موقع کشت و کار کشاورزان می باشد جشن برزیگران هم می نامند زیرا کشاورزان از این روز به بعد آلات و اسباب کشت و کار را آماده می کنند و بکاشتن درخت و گل و شخم کردن و غیره می ردازند و کاشتن درخت در این روز نیز بسیار معمول می باشد .جشن اسفندگان بر تمامی بانوان ایرانی به ویژه مادران گرامی فرخنده باد(). پاینده باشید و اهورایی.پاینده ایران

نویسنده:سوگند سلطانی

عجب مقاله ای بود تقریبا" باهاش حال کردم!

اااااا

چرا بدون نظر میرید تشریف داشتین!

ا دادین!پس بای بای

بالاخره

nassim2008 — Tue, 10 Feb 2009 15:44:18 GMT

سلام

بالاخره مشکل آی دی قبلیم حل شد.راستشو بخواین امروز خیلی حال کردم

گفته بودم که حالشو میگیرم ولی تا به حال بهش نگفته بودم که خیلی احمقه.

خوب بیخیال حالا من هر دو آی دی رو دارم:

Ginny_2012

nassim_2072

راستشو بخواین بعضی وقتا واقعا" با خودم حال می کنم

خوب دیگه منتظر آپ های من باشید.

بای